Ο Μελ Γκίμπσον είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση ως σκηνοθέτης. Μέσα σε 23  χρόνια έχει κάνει μόλις 5 ταινίες και όλες τους αριστουργήματα, η κάθε μία για τους δικούς της λόγους. Το τελευταίο του πόνημα βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Ντέσμοντ Τ. Ντος, του πρώτου αντιρρησία συνείδησης που έλαβε το Μετάλλιο Τιμής. Αρνούμενος να κρατήσει όπλο λόγω της χριστιανικής του πίστης, κατατάχτηκε στον στρατό για να υπηρετήσει ως νοσοκόμος και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να σώσει 75 στρατιώτες στη μάχη της Okinawa, την αγριότερη και φονικότερη μάχη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστή και ως «τυφώνας από ατσάλι».

Το πρώτο μισό της ταινίας αφιερώνεται στη σύσταση των χαρακτήρων ώστε να συνδεθούμε μαζί τους και να γνωρίσουμε το περιβάλλον και τις ζωές τους. Έτσι, βλέπουμε ειδυλλιακά τοπία, ένα όμορφο ρομάντζο με έντονο άρωμα παλιού Χόλυγουντ (ένα από τα σεμνότερα που έχετε δει σε ταινία) και γενικά όμορφες και ανέμελες στιγμές στην αμερικανική ύπαιθρο. Βέβαια, μέσα σε όλ’ αυτά υπάρχουν και οι σκοτεινές στιγμές του οικογενειακού περιβάλλοντος του Ντος με τον βίαιο και μέθυσο πατέρα του, ήρωα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου,  ο οποίος όμως αργότερα θα παίξει καταλυτικό ρόλο όταν ο γιός του θα περάσει από Στρατοδικείο εξαιτίας της άρνησής του να κρατήσει όπλο.

Ύστερα, λοιπόν, από την πρώτη ήρεμη ώρα της ταινίας, έρχεται η στιγμή που μαζί με τον Ντος θα γίνουμε μάρτυρες ενός άγριου αιματοκυλίσματος. Ο Γκίμπσον μεγαλουργεί για ακόμα μία φορά και μας χαρίζει τις καλύτερες σκηνές μάχης που έχουν γυριστεί ποτέ. Σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Σάιμον Ντάγκαν, μας μεταφέρουν στην κόλαση του πεδίου μάχης με έναν συγκλονιστικό τρόπο που δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Η κάμερα βουτάει μέσα στη μάχη και μας παρουσιάζει τον πόλεμο όπως είναι. Βίαιο, βρώμικο και άγριο. Ο «Αντιρρησίας Συνείδησης» καταφέρνει να ξεπεράσει σε βιαιότητα και ωμότητα ακόμα και την, επίσης αριστουργηματική, «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν». Οι μάχες διαθέτουν έναν ανεπανάληπτο δυναμισμό και μία ένταση που σε κρατάει καρφωμένο στην καρέκλα ώστε να μη θέλεις να πάρεις το βλέμμα σου απ’ την οθόνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Το εντυπωσιακό με τον Γκίμπσον, πέρα από τη σκηνοθετική του δεινότητα, είναι ότι καταφέρνει να περάσει ένα μήνυμα ειρήνης μέσα από όλη αυτή τη φρίκη. Ο Ντος, αν και πέφτει θύμα bullying από τους υπόλοιπους στρατιώτες και τους ανωτέρους του, γυρνάει και το άλλο μάγουλο και αρνείται να κατονομάσει αυτούς που τον χτύπησαν άγρια. Αρνείται να κάνει πίσω στα πιστεύω του και τελικά καταφέρνει να κερδίσει τον σεβασμό όλων. Πέρα απ’ αυτό, όταν πλέον βρίσκεται στο πεδίο της μάχης και ενώ γύρω του συνεχώς διαμελίζονται, καίγονται, ανατινάζονται ή τρώγονται από αρουραίους τα κορμιά των στρατιωτών, εκείνος παραμένει προσηλωμένος στο στόχο του που είναι να σώσει όσους περισσότερους μπορεί. Όταν όλοι έχουν κατέβει από το Hacksaw Ridge (ο αγγλικός τίτλος της ταινίας που αναφέρεται στο ύψωμα όπου έλαβε χώρα η μάχη), ο Ντέσμοντ συνεχίζει ακάθεκτος το έργο του σε μία από τις ομορφότερες και συγκινητικότερες σεκάνς της ταινίας που έχετε δει σε ταινία. Ο πραγματικός εχθρός για τον Ντέσμοντ δεν είναι οι Ιάπωνες αλλά η ίδια η ανθρώπινη φύση η οποία ευθύνεται για όλο αυτό το μακελειό, αλλά και ο ίδιος μας ο εαυτός που κοιτάει μόνο να σώσει το τομάρι του. Γι’ αυτό το λόγο, δε διστάζει να περιποιηθεί το τραύμα ενός Ιάπωνα στρατιώτη και να προσπαθήσει να σώσει τη ζωή του όπως και κάποιων άλλων.

Εκτός από τον τεχνικό τομέα, ο «Αντιρρησίας Συνείδησης» παίρνει άριστα και στο ερμηνευτικό κομμάτι με τον πρώην Spiderman Andrew Garfield (The Social Network, 99 Homes) να πρωτοστατεί στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του ως Ντέσμοντ Ντος. Ανθρώπινος, ζεστός και άμεσα αγαπητός, αποδίδει τα μέγιστα στο ρόλο που του ανατέθηκε και δημιουργεί έναν ήρωα της διπλανής πόρτας, μακριά από τα macho πρότυπα, που βλέποντάς τον δεν μπορείς να φανταστείς το σθένος που κρύβει μέσα του (ανυπομονώ να τον δω ως Πάτερ Rodrigues στο επερχόμενο «Silence» του Scorsese). Ο Vince Vaughn, γνωστός κυρίως από κωμωδίες όπως «The Internship», «Wedding Crashers», την πικρή κομεντί «The Break-Up» κ.α., ως λοχίας Howell είναι εκπληκτικός, το ίδιο και ο Sam Worthington (Avatar, Clash of the Titans, Terminator Salvation) ως λοχαγός Glover. Η Teresa Palmer (I am Number Four,  Lights Out), υποδύεται τη σύζυγο του Ντέσμοντ, Ντόροθι, και είναι εξαιρετική. Τέλος, ο Hugo Weaving, έχοντας υποδυθεί μνημειώδεις χαρακτήρες όπως τον Agent Smith στην τριλογία Matrix, τον Elrond στην τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και σε δύο από τα Hobbit αλλά και τον V στο V for Vendetta, δίνει μία συγκλονιστική ερμηνεία ως ο πατέρας του Ντέσμοντ.

Μέσα σε μία εποχή που μας κατακλύζει η μετριότητα, ο «Αντιρρησίας Συνείδησης» έρχεται να μας υπενθυμίσει γιατί αγαπάμε τον κινηματογράφο. Βέβαια, αυτό συμβαίνει και με κάθε άλλη ταινία του Γκίμπσον. Αν και διαφορετικές μεταξύ τους, τις συνδέει ένας κοινός παράγοντας που είναι η αυτοθυσία. Στο Braveheart, ο ήρωας της Σκωτίας William Wallace θυσιάζεται για την ελευθερία, στα «Πάθη του Χριστού» ο Θεάνθρωπος προσφέρει τον εαυτό Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας και στο «Apocalypto» ο Jaguar Paw αψηφά κάθε κίνδυνο για τη σωτηρία της οικογένειάς του. Ακόμα και στην πρώτη του ταινία «Ο Άνθρωπος χωρίς Πρόσωπο», ο παραμορφωμένος από ατύχημα Justin McLeod δίνει τον εαυτό του στον μικρό Chuck, κόντρα στην εχθρότητα και την καχυποψία των υπόλοιπων κατοίκων, και γίνεται γι’ αυτόν η πατρική φιγούρα που δεν είχε ποτέ.

Το μήνυμα της ταινίας είναι απλό, διαχρονικό και δυνατό. Σε μία κοινωνία που τα πάντα θεωρούνται σχετικά, οι άνθρωποι μισούν και αποφεύγουν τις δεσμεύσεις και οι περισσότεροι συμβιβάζουν με περισσή ευκολία τα όποια ψήγματα αρχών έχουν, μείνε  σταθερός στις αξίες σου, ακόμα κι’ αν αυτό προκαλεί το χλευασμό ή την εχθρότητα των άλλων. Στο τέλος, θα δικαιωθείς.

Του Γιάννη Φαμέλη