Κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της και κάποιες απ’ αυτές είναι ανεπανόρθωτες. Κάποιες άλλες, όμως, μπορεί να οδηγήσουν στην κάθαρση και τη λύτρωση. «Η Δεύτερη Αλήθεια» της Δανής Σουζάνε Μπίερ είναι απ’ αυτές τις ταινίες που καθιστούν πολύ δύσκολη την ανάλυσή της, καθώς δεν μπορείς να πεις πολλά χωρίς να προδώσεις σημαντικά στοιχεία της πλοκής που πρέπει να μείνουν κρυφά. Παρ’ όλα αυτά, θα καταβάλω κάθε προσπάθεια να μην εκθέσω τα μυστικά του εξαιρετικού αυτού φιλμ, τουλάχιστον όχι περισσότερα απ΄ όσα προδίδει το ίδιο το τρέιλερ. Όπως συμβαίνει με πολλές ταινίες, η ελληνική μετάφραση είναι εντελώς άστοχη καθώς ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας είναι «Μια Δεύτερη Ευκαιρία» και αυτό είναι ένα από τα πολλά θέματα που πραγματεύονται η Μπίερ και ο σεναριογράφος της, Άντερς Τόμας Γιένσεν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όταν ο αστυνομικός Αντρέας και ο συνάδελφός του Σιμόν κάνουν έφοδο στο σπίτι ενός ζευγαριού τοξικομανών, ανακαλύπτουν ότι εκείνοι έχουν ένα νεογέννητο παιδί, το οποίο βρίσκουν μέσα σε μία ντουλάπα γεμάτο από τις ακαθαρσίες του. Η εικόνα αυτή θα στοιχειώσει τον Αντρέας, ο οποίος παίρνει την τολμηρή απόφαση να κλέψει το παιδί, καθώς η Πρόνοια δεν μπορεί να το πάρει απ’ το ζευγάρι, εφόσον δεν συντρέχουν λόγοι υγείας. Η κίνηση αυτή του Αντρέας, θα προκαλέσει ένα ντόμινο αντιδράσεων και καταστάσεων που δεν θα μπορούσε ποτέ να προβλέψει και που επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις και για τον ίδιο το θεατή. Τα ηθικά διλήμματα και ερωτήματα που προκαλεί η ταινία, είναι πάρα πολλά και δύσκολα. Αξίζουν όλοι οι άνθρωποι μια δεύτερη ευκαιρία, ακόμα κι’ αν αυτοί είναι, όπως τους βλέπουν κάποιοι, «τελειωμένοι»; Δικαιολογείται μια τέτοια πράξη, όπως αυτή του Αντρέας, ακόμα και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες; Ποιοι θεωρούνται, τελικά, ιδανικοί γονείς; Μπορεί ένα τραγικό γεγονός για κάποιον να είναι η αφορμή για την αρχή μιας νέας ζωής για κάποιον άλλο; Ένας άλλος προβληματισμός που αναδεικνύει η ταινία, είναι σχετικά με τα (θολά πολλές φορές) όρια του ηθικά και του νόμιμα σωστού. Πέρα απ’ τον Αντρέας και την Άννα, που είναι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, η ταινία ρίχνει τη ματιά της και στον συνάδελφο του Αντρέας, τον Σιμόν, έναν άλλο προβληματικό άνθρωπο που έχει τους δικούς του δαίμονες να νικήσει και του οποίου τη ζωή θα επηρεάσουν οι πράξεις του Αντρέας.

«Η Δεύτερη Αλήθεια» είναι ένα σκληρό, ρεαλιστικό δράμα και είναι απ’ αυτά τα φιλμ που σε συνοδεύουν και σε «βασανίζουν» για καιρό. Η σκοτεινή, ψυχρή ατμόσφαιρα της ταινίας που επιβάλλεται μέσω της καταπληκτικής φωτογραφίας του Μάικλ Σνάιμαν, αντικατοπτρίζει τον ψυχισμό των πρωταγωνιστών του δράματος που είναι εγκλωβισμένοι στις συνέπειες των επιλογών τους. Πολλές απ’ τις εικόνες της ταινίας είναι πανέμορφες και άλλες σοκαριστικές και συμβάλλουν τα μέγιστα στο συναισθηματικό αντίκτυπο που προκαλεί στο θεατή. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές και μεταφέρουν μέσα απ’ τις εκφράσεις, τις κινήσεις και τις σιωπές όλο τον προβληματισμό, τη θλίψη και την απόγνωση που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν οι πρωταγωνιστές. Θα αναφέρω ιδιαίτερα τον Νικολάι Κόστερ Βαλντάου (Αντρέας), γνωστό από το τηλεοπτικό Game of Thrones αλλά και από το Mama, Headhunters κ.α., τον Ούλριχ Τόμσεν (Σιμόν) που έχει να επιδείξει μια εξαιρετική φιλμογραφία με ταινίες όπως το Adam’s Apples και The International αλλά και τηλεοπτικές παραγωγές όπως το The Blacklist και Banshee, και τον Νικολάι Λι Κάας (Τριστάν) από το Angels & Demons, το The Keeper of Lost Causes και πολλές άλλες συμμετοχές σε αμερικανικές και σκανδιναβικές παραγωγές. Ο  σκανδιναβικός κινηματογράφος αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι είναι η πιο σημαντική κινηματογραφική δύναμη στην Ευρώπη, χωρίς να θέλω να αδικήσω τη Γαλλία και την Αγγλία που διαθέτουν κι’ αυτές πολύ ισχυρά κινηματογραφικά οπλοστάσια, με ιστορίες που σε στοιχειώνουν και σε υποβάλλουν σε μία συναισθηματική εμπειρία που σπανίως συναντάς σε αντίστοιχες Χολιγουντιανές παραγωγές,  οι οποίες συνήθως βουλιάζουν μέσα στη θάλασσα της κοινοτυπίας και των κλισέ αλλά και του εκβιαστικού συναισθηματισμού. Το σύνολο ολοκληρώνεται από μία σοκαριστική ανατροπή προς το φινάλε που ενισχύει ακόμα περισσότερο τη συναισθηματική δύναμη της ταινίας και την επίδρασή της στο θεατή. «Η Δεύτερη Αλήθεια» δεν πρόκειται για ένα φιλμ που προσφέρεται για ένα ψυχαγωγικό δίωρο αλλά αποτελεί μια πολύ δυνατή εμπειρία που θα ανταμείψει όσους θέλουν μία ταινία που θα σκέφτονται για καιρό.

Του Γιάννη Φαμέλη