Ζούμε σε μία περίοδο όπου οι παλιές αυθεντίες σχεδόν έχουν χάσει το κύρος τους. Άνθρωποι και θεσμοί που κάποτε περιμέναμε να μας καθοδηγήσουν σε μία κρίση πλέον θεωρούνται η αιτία της κρίσης. Και ίσως σε μία άλλη συζήτηση μπορούμε να συνεχίσουμε αυτή την βαρετή κουβέντα σχετικά με το αν και κατά πόσο τελικά ευθύνονται αυτοί οι άνθρωποι για όσα περνούμε.

Για τώρα, όμως, θα πούμε απλά το εξής. Σε μία κρίση σαν αυτή που περνούμε τώρα, το γεγονός ότι όλο και λιγοστεύουν οι φωνές στις οποίες δίνουμε σημασία είναι κάτι που μας αφήνει σε μία πολύ επικίνδυνη κατάσταση. Είναι σαν να αφήνεις ένα πλοίο μέσα σε μία θύελλα χωρίς πηδάλιο. Ή αλλιώς, είναι σαν να αφήνεις ένα αβοήθητο παιδί στον δρόμο για να μπορεί να τον μαζέψει όποιος κακοποιός περάσει και δει την ευκαιρία του – και το βλέπετε, πιστεύω, τι γίνεται στα σχολεία μας αυτή την στιγμή…

Έτσι, σε μία τέτοια εποχή, οφείλουμε να στραφούμε και να ακούσουμε τουλάχιστον τις λίγες φωνές που ακόμα μπορούν να σταθούν.

Ο Όσκαρ Γουάιλντ είναι μία τέτοια φωνή.

Ενώ η δική του εποχή τον απέρριψε τελικά, η δική μας εποχή τον έχει αγκαλιάσει. Βρίσκουμε πως η δική του φωνή, που ηχεί ακόμα από τον 19ο αιώνια, εκφράζει τις ευαισθησίες και ανησυχίες του σήμερα πολύ καλύτερα από ότι μπορούμε εμείς πολλές φορές. Συγκεκριμένα σχετικά με το έργο που έχουμε μπροστά μας απόψε, βλέπουμε πρώτα απ’ όλα πως ο Γουάιλντ αντιμετωπίζει πολλά από τα ίδια θέματα που αντιμετωπίζουμε εμείς σήμερα στην Ελλάδα.

Βρίσκεται στην φυλακή λόγω μιας σχέσης που τον έχει οδηγήσει στην πτώχευση, στην απαξίωση και στον απόλυτο ευτελισμό. Στην αρχή της επιστολής, τον βλέπουμε να ακολουθεί μία πολύ παρόμοια διαδικασία με αυτήν που βλέπουμε στα κανάλια και στις εφημερίδες. Αναλύει τα γεγονότα με ανατριχιαστική λεπτομέρεια και σε βαθμό που κουράζει. Ωστόσο, δεν μένει εκεί. Στην συνέχεια τον βλέπουμε να παλεύει με τον εαυτό του, με την τέχνη και με τον ίδιο τον Θεό καθώς μας δείχνει έναν πάρα πολύ διαφορετικό δρόμο μέσα στην κρίση και μέσα από την κρίση.

Μπορεί να αναρωτιέστε γιατί μια τέτοια εκδήλωση την διοργάνωσε η Ευαγγελική Εκκλησία. Ο λόγος είναι απλός. Ο Γουάιλντ – μέσα στην θλίψη του – φαίνεται να έχει καταλάβει κάποια πράγματα σχετικά με τον Χριστό που τον βοηθούν στην κρίση που περνάει. Και μάλιστα το τμήμα σχετικά με τον Χριστό είναι και το τμήμα με τον οποίο κλιμακώνεται η επιστολή. Για αυτό τον λόγο το θεωρήσαμε κατάλληλο να φέρει η εκκλησία αυτό το κορυφαίο και πολύ επίκαιρο έργο του Γουάιλντ για άλλη μια φορά μπροστά σας.

Καθώς θα διαβάσετε τις τέσσερις εισηγήσεις που ακούσαμε στην εκδήλωση, να έχετε στο μυαλό σας τα ακόλουθα λόγια του Γουάιλντ που εμφανίζονται προς το τέλος του έργου:

Αυτό που απλώνεται μπροστά μου είναι το παρελθόν. Είμαι αναγκασμένος να το κοιτάξω με διαφορετικά μάτια, να κάνω τον κόσμο να το κοιτάξει με διαφορετικά μάτια, να κάνω τον Θεό να το κοιτάξει με διαφορετικά μάτια. Αυτό δεν μπορώ να το κάνω αγνοώντας το ή θεωρώντας το ασήμαντο ή εγκωμιάζοντάς το ή αρνούμενός το. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να γίνει αυτό είναι να του προσδώσω μια πληρότητα, με το να το δεχτώ σαν ένα μέρος της εξέλιξης της ζωής μου και του χαρακτήρα μου, με το να σκύψω το κεφάλι σε καθετί που έχω υποφέρει.