Η ομορφιά έχει πνευματικότητα, έχει βυθό με συνεπή επίπεδα από κάτω κι εσύ το εισπράτεις, κυρίως έχει αυθεντικότητα που σε αναπαύει. «Το χτυπάς και ηχεί αληθινό ή όχι», όπως λέει ο Σεφέρης.  Αυθεντικότητα είναι η αφανής ειλικρινής ομορφιά κάτω από αυτό που φαίνεται.  Το επιφανειακά ωραίο θα γεννήσει κάποτε σε μια καθαρή καρδιά αμφιβολίες και υποψίες που δεν είναι αυθεντικό.

Δεν περιγράφεται η ομορφιά.  Είναι βιώματα, είναι αίσθηση και διαίσθηση.  Τις εμπειρίες μας ανακαλούμε μεταξύ μας για την καταλάβουμε.  Πώς να περιγράψεις το άρωμα της γαρδένιας με λέξεις.  Το κελάιδισμα της καρδερίνας.  Θυμήσου αν μύρισες μια γαρδένια, αν άκουσες μια καρδερίνα.  Διαφορετικά δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε πάνω σ΄ αυτά.

Πάντοτε η τέχνη στράγγιζε από τα συμβάντα της ζωής τη κρυμμένη ομορφιά.  Και από τα πιο σκληρά, από τα πιο άσχημα και από τα αποτρόπαια.   Κάτω από τον Κουασιμόδο του Ουγκώ κρυβόταν η ομορφιά ενός αληθινά ωραίου άντρα.  Πίσω από έναν ασήμαντο νόστιμο αξιωματικό, υπήρχε η ομορφιά της συνταρακτικής προσωπικότητας του Σιρανό ντε Μπερζεράκ.  Και πείθουν.  Γιατί φαίνεται και αποδεικνύεται μέσω της τέχνης, πως και στο χειρότερο, στο ασχημότερο, ζει απόκρυφη η σταγόνα της σωτήριας ομορφιάς.  Ίσως και μόνο αυτή ζει.  Γιατί «ό,τι μας στέλνει ή επιτρέπει να μας συμβεί ο Θεός, για το καλό μας συμβαίνει».  Αυτό είναι το «όντως ζω», αυτό θα είναι ευχαριστία.

Στο κάθε τι, να θέλω και να μπορώ να βρίσκω την ομορφιά που είναι φυτεμένη μέσα του.  Την πνοή του Δημιουργού, τη φλέβα του παραδείσου που από παντού διέρχεται, πότε φανερή, πότε θαμμένη κάτω από το προφανές.  Χρειάζεται επίμονη άσκηση αυτός ο τρόπος όρασης και ομορφιάς ζωής.  Χρειάζεται ζωή ευγνωμοσύνης, ζωή ευχαριστίας.

Σ΄ ένα ποίημα του Άγγελου Σικελιανού  (Άγραφον) όπου ο Ιησούς Χριστός περπατά με τους μαθητές του ανάμεσα στα ερείπια, από πέτρες και σκόνες μιας πολιτείας που διασχίζουν και οι μαθητές βλέπουν ξαφνικά πεσμένο παραδίπλα έναν ψόφιο σκύλο, σε προχωρημένη σήψη.  Το θέαμα αηδιαστικό, προσπαθούν να εμποδίσουν το δάσκαλό τους να το προσέξει, να τον παρασύρουν και να το προσπεράσουν.  Όμως Εκείνος τον διακρίνει, τον κοιτά, πλησιάζει, αντί δυσφορίας δείχνει θαυμασμό και λέει : «Κοιτάχτε πως λάμπουνε τα δόντια αυτού του σκύλου στον ήλιο, ωσάν το χαλάζι, ωσάν το κρίνο…. Αντιφεγγιά του Αιώνιου!»

Και κάτι ακόμη που κρύβει ομορφιά στην πίστη και στην αφοσίωση αυτού που πιστεύεις.

«Αν σε λατρεύω από το φόβο της Κόλασης, ρίξε με στη φωτιά της Κόλασης.  Αν σε λατρεύω με την ελπίδα του Παραδείσου, απόκλεισέ με από τον Παράδεισο.  Αλλ΄ αν σε λατρεύω μόνο για Χάρη Σου μη μου στερήσεις το αιώνιο Κάλλος σου».

Αναστασίου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας.

Η ομορφιά έρχεται ή χαρίζεται από το Θεό.  Κατακτά και καλοποιεί εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι πληγωμένοι από την αγάπη Του, με ταπείνωση και μετάνοια, ομολογούν την άγρυπνη αναζήτηση και συνάντηση μαζί Του στη μετάληψη του φωτός και της δόξας και στην κοινωνία της αγάπης και της ομορφιάς.

Η ομορφιά, όπως και η αγάπη ανήκουν στις φλεγόμενες δωρεές του Θεού.  Η ομορφιά είναι δώρο της πρόνοιας του Θεού, ενέργεια του πλούτου της αγαθότητά Του σ΄ εκείνους που ξαναβρίσκουν το σκοπό της δημιουργικότητας τους, δηλαδή το κάλλος του Θεού.  Σ΄ εκείνους που εργάζονται στη χάρη και στο φως τη μεταμόρφωσή τους.  Όπου αγρυπνά η δύναμη της επιθυμίας, του πόθου και της αγάπης, εκεί ιερουργείται το θαύμα του κάλλους, της ωραιότητας και της ομορφιάς.

«Γιατί μόνο ο ουρανός δίνει ομορφιά στη ζωή»  (Καρυωτάκης).

Μονάχα κείνος που παλεύει την ασχήμια μέσα του, θα ΄χει μερτικό δικό του στην ομορφιά…. Αν δεν βρίσκουμε την άνοιξη στη ζωή μας, ας προσπαθήσουμε σιγά – σιγά να τη φτιάξουμε…..

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας και της ασχήμιας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι  ότι σε κάποιες γειτονιές της γης, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται, κόντρα στο ρεύμα, να εξουδετερώσουν τη φθορά και την ασχήμια και να πορευθούν στην ωραιότητα και την ομορφιά.

Κι ας μη ξεχνούμε πως υπάρχει ομορφιά στο να ξοδεύεσαι στο όραμα ενός κόσμου ωραιότερου απ΄ αυτόν που έχουν φτιάξει ως τώρα οι άνθρωποι.

Τέλος, δεν υπάρχει σύγκριση στην ομορφιά στη γη και σε κείνη της αιωνιότητας.  Αυτό που έχει ετοιμάσει ο Δημιουργός μας στην αιωνιότητα, δεν περιγράφεται και δεν χωρά στις αισθήσεις μας.  Το λέει και το ευαγγέλιο, στην επιστολή του Αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους την πρώτη στο κεφάλαιο 13 και εδάφιο 12: «Επειδή τώρα βλέπουμε σαν μέσα από ένα θαμπό κάτοπτρο, με τρόπο αινιγματικό, τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο προς πρόσωπο×  τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε όμως θα γνωρίσω καθώς γνωρίστηκα».

Λοιπόν «καλό ταξίδι» μέχρι τότε, με κάτι δικό μου:

«Κάποτε θα φθάσω στο τέρμα.

Θα ξεπεζέψω στο σύνορο του κόσμου,

Γύρω μου νούφαρο θ  άνοίξει

Το εκθαμβωτικό κάλλος του Θεού»

 

Του Ανέστη Πεταλίδη

 

Η διάλεξη έλαβε χώρα στα πλαίσια του συνεδρίου του Σωματείου Ελλήνων Χριστιανών Καλλιτεχνών “24η Συνάντηση για την Τέχνη”

14720590_1174555755944121_5271962967477845066_n