ARE WE HUMAN OR ARE WE DANCER?

Εισαγωγή

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι, του συγκροτήματος The Killers, “Are we human?”. Αναζητώντας στο διαδίκτυο συνεντεύξεις του συγκροτήματος, το “μήνυμα” πίσω από τον τίτλο—σύμφωνα με το ίδιο το συγκρότημα—είναι εμπνευσμένο από μία δήλωση του αρθρογράφου συγγραφέα: Hunter Thompson, «μεγαλώνουμε μία γενιά χορευτών». Και αν και δεν επιθυμούν να παριστάνουν τους ιεροκήρυκες, όπως υποστηρίζουν, το τραγούδι περιέχει ένα κοινωνικό μήνυμα, απευθύνοντας το ερώτημα, εάν τελικά είμαστε αυτόνομα ανθρώπινα όντα ή “μαριονέτες” ενός συστήματος και μίας κοινωνικής νόρμας.

Ο λόγος για τον οποίο διάλεξα αυτό τον τίτλο είναι επειδή θέτει ένα πολύ βασικό ερώτημα: τι δίνει στον άνθρωπο αξία; Τι με κάνει άνθρωπο; Ή ακόμη καλύτερα το ερώτημα: τα ιδιαίτερα μου χαρακτηριστικά και προτιμήσεις είναι πιο σημαντικά από το ίδιο το γεγονός πως είμαι άνθρωπος; αυτά με ορίζουν, αυτά ορίζουν την αξία μου; are we human or are we dancer; Τι προηγείται; Και είναι σημαντικό αυτό το ερώτημα, ακριβώς επειδή στην εποχή μας θεωρούμε την ανθρώπινη ύπαρξη μας σχεδόν ταυτόσημη: με τα χαρακτηριστικά μας, τις συνήθειες μας, τις επιλογές και τις προτιμήσεις μας.

Σκεφτείτε αυτό, στο πλαίσιο του θέματος μας! Ζούμε σε μία εποχή που η ταυτότητα μας ορίζεται, κατά πολύ, από την σεξουαλικότητα μας, τις σεξουαλικές μας προτιμήσεις και επιλογές μας. Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν συστήνονταν βάσει του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Εάν δημιουργήσετε ένα λογαριασμό στο Facebook σήμερα, θα ανακαλύψετε πως σας προσφέρονται 51 επιλογές, που περιγράφουν σεξουαλικές προτιμήσεις, για να διαλέξεις τον προσωπικό σεξουαλικό προσανατολισμό σου.

Ζούμε σε μία εποχή όπου η ταυτότητα μας ορίζεται από τη σεξουαλικότητα μας! Φυσικά ίσως κάποιος ρωτήσει: Πού βρίσκεται το πρόβλημα μίας κοινωνίας ανθρώπων που προσδιορίζουν την ταυτότητα τους, βάσει των σεξουαλικών προτιμήσεων τους;

Θα προσπαθήσω να δείξω τρία σημαντικά προβλήματα, το τρίτο θεωρώ πως είναι και το πιο σημαντικό.

α . Η υπερεκτίμηση μίας πτυχής της ζωής

Το πρώτο πρόβλημα, είναι πως δημιουργούμε μία κοινωνία που αυτοπροσδιορίζεται, κινείται και αξιολογείται από μία πτυχή της ζωής, το σεξ. Μία πτυχή της ζωής τείνει να προσδιορίσει το όλον! Εδώ έρχεται και το ερώτημα του τίτλου του τραγουδιού των The Kiilers, “are we human or are we dancer?” Μπορεί μία πτυχή της ζωής να προσδιορίζει την ανθρώπινη αξία;

Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτό δεν είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά ομοφυλόφιλους αλλά και ετεροσεξουαλικούς ανθρώπους. Ζούμε σε μία κοινωνία που κινείται και συγκινείται από το σεξ. Αλλά σκεφτείτε πως εντείνεται αυτό το φαινόμενο, όταν πλέον η ταυτότητα μου, ορίζεται και συστήνεται από τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις.

Γενικά έχουμε αυτή την τάση ως άνθρωποι, να παίρνουμε μία συγκεκριμένη πτυχή της ζωής μας και να την εξυψώνουμε, κάνοντας την τον κεντρικό και απόλυτο άξονα ολόκληρης της ζωής μας και των αξιών μας. Το κάνουμε αυτό με τη δουλειά μας, με τις πολιτικές και φιλοσοφικές θέσεις μας, ακόμη και με τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Συνεπώς, πού βρίσκεται το πρόβλημα στο να κάνω το ίδιο με τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις;

Θεωρώ πως υπάρχει κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο όταν προσδιορίζω την ταυτότητα μου βάσει της σεξουαλικότητας μας σε σύγκριση με όλα τα παραπάνω. Το να δηλώνω πως είμαι Μαρξιστής ή Νεοφιλελεύθερος, Χριστιανός ή Άθεος, ενώ από τη μια είναι μία πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα και εν δυνάμει φαίνεται περιοριστικό, την ίδια στιγμή, η θέση μου αυτή, εκ των πραγμάτων ως κοσμοθεωρία, απευθύνεται και έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στο «όλον» της ζωής. Αντιθέτως, ο σεξουαλικός προσανατολισμός μου, αδυνατεί εκ των πραγμάτων να έχει αυτό τον ρόλο μίας κοσμοθεωρίας που θα προσδιορίζει το όλον της ζωής, καθώς αποτελεί μία μόνο πτυχή της ζωής.

β. Η δημιουργία ισχυρών “στεγανών”

Το δεύτερο πρόβλημα, σε μία κοινωνία ανθρώπων που προσδιορίζουν την ταυτότητα τους, βάσει των σεξουαλικών επιλογών και προτιμήσεων, είναι πως τείνουν να δημιουργούν ισχυρά στεγανά, ισχυρά λόμπι. Τείνουν να απειλούν την ίδια την έννοια της κοινωνίας κατακερματίζοντας την. Φυσικά, σε αυτό το σημείο με τον όρο “λόμπι” δεν υπαινίσομαι κάποιο επιχείρημα που ανήκουν στον κόσμο της συνωμοσιολογίας.

Το να δηλώνω τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου ως ταυτότητα, με οδηγεί στο να σκέφτομαι ή να παρουσιάζω τον εαυτό μου, ως μέλος μίας πολύ συγκεκριμένης ομάδας. Τα οποία μέλη μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και απόψεις, συσπειρώνονται και διεκδικούν δικαιώματα, συχνά οδηγούνται σε έναν κοινωνικό σνομπισμό για όλους τους άλλους που είναι παραδοσιακοί, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως μία υποκουλτούρα της κοινωνίας.

Και πάλι, αυτό είναι ένα πρόβλημα που εμφανίζεται γενικά στις κοινωνίες των ανθρώπων και στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι τοποθετούν ταυτότητες και δημιουργούν έτσι στεγανά, ισχυρά λόμπι, που προωθούν τα δικαιώματα τους. Το ερώτημα “are we human or are we dancers” είναι ένα σημαντικό ερώτημα όχι μόνο για την εποχή μας και τα ζητήματα της, αλλά απευθύνεται σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και τις υποκουλτούρες που εμφανίζονταν.

Παρενθετικά, μιας και βρισκόμαστε στα Εξάρχεια, αυτό είναι και το πρόβλημα της ανθρωπότητας σύμφωνα με τον Μαρξ και με τον Μπακούνιν: οι άνθρωποι τείνουν να υποστηρίζουν τα δικαιώματα της κοινωνικής τους τάξης, συσπειρώνονται σε κοινωνικόπολιτικές ομάδες, κάνοντας νόμο τα ενδιαφέροντα τους και όσα θέλουν να προστατεύσουν. Για τον Μαρξ και τον Μπακούνιν αυτό έκανε η αστική τάξη. Βέβαια, το ίδιο φυσικά κάνουν και οι ίδιοι, καθώς δημιουργούν την έννοια του «προλεταριάτου», το οποίο για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο δικαιολογείται να κάνει κάτι παρόμοιο: δηλαδή να διεδικεί τα δικαιώματα του, δίχως ποτέ αυτό να υπολογίζεται ως κάτι το μεροληπτικό.

Αλλά επιστρέφοντας στο θέμα μας, με το να ορίζουμε τη ταυτότητα μας βάσει του σεξουαλικού προσανατολισμού μας, οδηγούμαστε στο να ενισχύουμε αυτή την ιδέα μίας κοινωνίας, όπου ο καθένας διεκδικεί και αποβλέπει στα του εαυτού του και του λόμπι του οποίου ανήκει.

Το χειρότερο, μάλιστα, είναι πως ενώ τέτοιες στεγανές ομάδες σεξουαλικού προσανατολισμού, ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν και εισάγουν κάτι το προοδευτικό και χειραφετητικό για την ανθρωπότητα, στην ουσία ενισχύουν το ήδη υπάρχον πρόβλημα της ανθρωπότητας: μία κοινωνία ανθρώπων που η κάθε κοινωνική ομάδα διεκδικεί τα του εαυτού της. Μία κοινωνία ανθρώπων που διεκδικούν τα δικαιώματα των ομοίων τους.

γ. Η αξία του ατόμου βρίσκεται σε κάτι έξω από την ανθρωπινότητα

Έτσι ερχόμαστε στο τρίτο και τελευταίο πρόβλημα! Δεν καταφέρνω να οδηγήσω στην χειραφέτηση των ανθρώπων, όταν η ταυτότητα και η αξία του ανθρώπου, προσδιορίζονται από κάτι πέραν από το γεγονός της ίδιας της ανθρωπινότητας, όπως οι σεξουαλικές προτιμήσεις.

Είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι κι όχι ετεροσεξουαλικοί ή ομοφυλόφιλοι ή bisexual. Aυτό μας δίνει αξία και ταυτότητα. Oτιδήποτε άλλο, αποτυγχάνει να είναι ολιστικό και συμπεριληπτικό. Αποκλείει αναπόφευκτα κάποιους δημιουργώντας στεγανά και δεν δίνει την αξία σε κάθε άνθρωπο!

Αυτό είναι και το πρόβλημα της εποχής μας σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές. Από ένα σύστημα που υποστήριζε πως: έχω αξία επειδή είμαι άνθρωπος, πλέον η αξία μου ορίζεται από τις επιθυμίες μου. Και εδώ τίθεται ξανά το ερώτημα: “are we human or are we dancer”; Τι μου προσδίδει αξία; Το ίδιο το γεγονός της ανθρωπινότητας ή κάποια πτυχή της ζωής μου όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός και οι επιθυμίες μου; Για τη χριστιανική κοσμοθεωρία η απάντηση είναι σαφέστατα το πρώτο.

Επίλογος

Φυσικά κανείς διερωτάται, δεν διατρέχει ο Χριστιανισμός τους ίδιους κινδύνους χαρακτηρίζοντας ως αμαρτία οτιδήποτε έξω από την ετεροσεξουαλικότητα; Και μάλιστα ακριβώς τους ίδιους κινδύνους. Τα ίδια τρία προβλήματα: να εξυψώνει το γάμο ετερόφυλων και της οικογένειας, να δημιουργεί στεγανά, να μη δίνει την αξία στον άνθρωπο. Μάλιστα, η ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο για τον Χριστιανισμό και τους υποστηρικτές του. Δίχως να μπορώ να αρνηθώ την πραγματικότητα της προηγούμενης δήλωσης θα προσπαθήσω να απαντήσω γιατί σαφέστατα δεν θα έπρεπε να εγκυμονεί αυτούς τους κινδύνους η Χριστιανική κοσμοθεωρία.

Πρώτον, επειδή υποστηρίζει ρητά την αξία στον άνθρωπο. Τελεία και παύλα, δίχως να βάζει τίποτα δίπλα σε αυτό. Η Αγία Γραφή παρουσιάζει κάθε άνθρωπο ως εικόνα Του Θεού. Η αξία του ανθρώπου βρίσκεται στο ίδιο το γεγονός της ύπαρξης του. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που στις σελίδες της Καινής Διαθήκης ο Απόστολος Παύλος δηλώνει πως: δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό. (Γαλ.3:28)

Δεύτερον, επειδή υποστηρίζει πως όλη η ανθρωπότητα έχει μία διαστρεβλωμένη σεξουαλικότητα. Όπως μία διαστρεβλωμένη άποψη για κάθετι στη ζωή. Δεν είναι κάποιοι που πρέπει να αλλάξουν τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις τους και τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους…αλλά όλοι. Παρουσιάζει όλη την ανθρωπότητα ως ένα και μοναδικό λόμπι.

Τέλος, επειδή δεν εξυψώνει το γάμο και το σεξ πάνω από την ίδια τη ζωή και την ανθρωπινότητα. Υποστηρίζει πως ο γάμος δεν απευθύνεται σε όλους και πως δεν είναι ο απόλυτος σκοπός της ύπαρξης μας.

Απαντώντας το ερώτημα μας, “are we human or are we dancer”; Η Χριστιανική κοσμοθεωρία απαντά σαφέστατα το πρώτο.

Του Αλέξανδρου Πιπιλιού

(Από την εκδήλωση “Γάμος: Το Τέλος Μιας Ιστορίας;”)

By | 2016-02-26T08:14:49+00:00 February 26th, 2016|ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ|0 Comments

About the Author:

Giorgos studied Biology at the University of Patras, Greece and did his Master's in Philosophy of Science at the University of Athens. He works at the pharmaceutical sector while doing his PhD in Philosophy. Giorgos is the coordinator for "Imago Dei", a place where Christians and non-Christians meet to exchange opinions about their worldview and overall perception of reality.