ΠΟΣΤΑΡΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (like like, είσ’ εδώ;)

Νομίζω, ότι αν ζούσε σήμερα ο Ρενέ Ντεκάρτ ή Καρτέσιος όπως είναι ευρύτερα γνωστός, θα είχε επαναδιατυπώσει την περίφημη ρήση του «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Καθώς θα παρατηρούσε τον ρυθμό και το πλήθος των αναρτήσεων στα social media, ίσως να θεωρούσε ως κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι πλέον τη σκέψη και την αμφιβολία η οποία σε οδηγεί στην αλήθεια, αλλά το πόσο συχνά αναρτά κάποιος υλικό στους λογαριασμούς του στα κοινωνικά μέσα. Χρησιμοποιώ πληθυντικό, καθώς σπάνια βρίσκεις πλέον άνθρωπο με μόνο ένα λογαριασμό σε κάποιο μέσο. Τo Facebook ήδη θεωρείται παρωχημένο και οποιοσδήποτε άνθρωπος σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει στη χειρότερη κι’ έναν λογαριασμό στο Instagram. Παρ’ όλ’ αυτά, θα χρησιμοποιήσω ως κέντρο αναφοράς το Facebook ως το πιο κλασσικό, κάτι σαν τον Mozart των social media, αλλά κι’ επειδή είμαι περισσότερο εξοικειωμένος με αυτό, καθώς δεν χρησιμοποιώ καμία άλλη εφαρμογή πλέον. Ναι, είμαι απ’ αυτούς!

Το Facebook, λοιπόν, όπως και τα υπόλοιπα κοινωνικά μέσα, έχει κάποιους άγραφους νόμους και κανόνες. Ο πρώτος και πιο σημαντικός απ’ αυτούς, και με τον οποίο θ’ ασχοληθούμε, είναι ότι αν το αφήσεις, σε αφήνουν. Εννοώ, σε ξεχνούν. Πρέπει συνεχώς να επιβεβαιώνεις την παρουσία σου αλλιώς περνάς στη χώρα της λήθης. Τα like κάνουν ελεύθερη πτώση και αρχίζεις να τα κυνηγάς ως άλλος Ωρίων, ποστάροντας την πιο εντυπωσιακή φωτογραφία που μπορείς να σκεφτείς. Μετά, δεν αρκείσαι στα like και αναζητάς το Wow και το Τέλειο. Γενικά, τα social media σου δημιουργούν μια ακόρεστη επιθυμία για όλο και περισσότερο. Είναι κάτι σαν τζόγος. Νομίζεις ότι θα ικανοποιηθείς όταν φτάσεις σε ένα επίπεδο και θα έχεις κερδίσει αρκετά like και σχόλια, αλλά τελικά όταν το φτάνεις ζητάς όλο και περισσότερο. Βέβαια, πρέπει να είσαι και λίγο μούρη. Να είσαι διασημότητα στον κύκλο σου, έτσι ώστε ακόμα και αν γράψεις «Μόλις φτερνίστηκα», να εισπράξεις τουλάχιστον 120 like και γύρω στα 50 σχόλια με «γείτσες». Επίσης, πολλές φορές, οι φιλίες κάνουν τον κύκλο τους όπως μια γρίπη. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός και κατακλυσμός από likes και σχολιασμούς, σιγά σιγά όμως αυτό φθίνει, ο αριθμός των like μειώνεται, και τελικά υπάρχει περίπτωση να ανταλλάξετε «κουβέντα» μια φορά το χρόνο. Στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε, αναζητάμε συνεχώς κάτι νέο, φρέσκο και πιο συναρπαστικό. Οι ειδήσεις και οι σχέσεις μπαγιατεύουν γρήγορα και χαρακτηρίζονται ως βραχύβιες. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά η λογική πίσω από τα stories στο Facebook και το Instagram δηλώνουν ακριβώς αυτό. Ότι τα πάντα πρέπει να αλλάζουν γρήγορα και να μην μένουν στάσιμα. Όλα αυτά φέρνουν σε πολλούς γκρίνια, πικρία, ακόμα και κατάθλιψη. Τι φταίει, όμως, και φτάνουν πολλοί σε τέτοια ακραία συναισθήματα; Γιατί, στην τελική, αυτός που βλάπτεις είναι ο εαυτός σου και κανένας άλλος. Πιστεύω, δύο παράγοντες παίζουν ρόλο σε αυτήν την κατάσταση. Έλλειψη υψηλών αξιών και έλλειψη ταυτότητας.

Αν έχεις χαμηλές αξίες, και το να αποζητάς μετά μανίας την αποδοχή των άλλων είναι μια χαμηλή αξία, τότε είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Ποτέ δε θα ικανοποιηθείς από όσα like μαζέψεις, γιατί πάντα θα σου λείπουν αυτά των ανθρώπων στους οποίους θέλεις να είσαι αρεστός. Όσο δε σου τα δίνουν, τόσο πιο μίζερος θα είσαι. Υπάρχουν ακραίες συμπεριφορές, όπως το να μην μπορείς να χαρείς μια όμορφη στιγμή με τους ανθρώπους που αγαπάς, μόνο και μόνο επειδή δεν έχεις πάρει ποτέ ένα like από αυτόν/αυτήν που σ’ ενδιαφέρουν, και δεν εννοώ ερωτικά απαραίτητα. Πρέπει τα όνειρά σου, οι φιλοδοξίες σου, οι στόχοι σου, οι επιδιώξεις σου, να είναι πολύ πιο ψηλά απ’ το να συγκεντρώσεις ένα πλήθος ακολούθων, και μάλιστα αυτούς που εσύ θες επειδή οι συγκεκριμένοι θα τονώσουν τον εγωισμό σου. Όσο δεν στοχεύεις σε κάτι απείρως πιο αγνό, υψηλό, καθαρό και όμορφο, συνεχώς θα διψάς για αναγνώριση, συνεχώς θα είσαι ανικανοποίητος, και συνεχώς θα αναλώνεσαι στο πως θα πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα κι’ αν το καταφέρεις τελικά, τότε η δίψα σου θα γίνει μεγαλύτερη και καταλήγεις σ’ έναν φαύλο κύκλο. Η «αποτυχία» σου, συνεχώς θα σε στοιχειώνει.

Επιπλέον, αν πάσχεις από έλλειψη ταυτότητας, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο με το παραπάνω. Ο προσδιορισμός της ταυτότητάς σου όχι μόνο θα καθορίζεται από άλλους, αλλά και θα μεταβάλλεται συνεχώς, ανάλογα με το ποιους θέλεις να ικανοποιήσεις. Στο τέλος, υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και να μην ξέρεις ποιος είσαι πραγματικά ή να μισείς αυτό που είσαι επειδή σε κάποιους δεν αρέσει και έτσι καταλήγεις να ερμηνεύεις ρόλους ανάλογα την περίσταση. Πρέπει να αποδεχτείς το γεγονός ότι ποτέ δε θα μπορέσεις να αρέσεις σε κάθε άνθρωπο που θα γνωρίσεις στη ζωή σου. Μάλιστα, κάποιοι μπορεί να σε αντιπαθήσουν χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Αν, λοιπόν, δεν έχεις χτίσει την ταυτότητά σου σε κάτι έξω και πέρα από σένα και τους άλλους, τότε θα ζεις σε μια σύγχυση και δεν θα μπορέσεις ποτέ να βιώσεις μια ουσιαστική, βαθιά και ειλικρινή σχέση, γιατί αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου δε θα μπορέσεις ν’ αγαπήσεις κανέναν όπως πρέπει.  Ίσως ακουστεί βαρύ, αλλά αυτό ισοδυναμεί με κόλαση. Αντίθετα, οι άνθρωποι που είναι απαλλαγμένοι από τα δεσμά της γνώμης των άλλων, είναι οι πιο ελεύθεροι και ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Ύστερα απ’ αυτά, προκύπτει ένα ερώτημα. Ποια είναι αυτή η τόσο υψηλή αξία πάνω στην οποία μπορώ να χτίσω την ταυτότητά μου και να μπορέσω να έχω μια σχέση αγάπης με τον εαυτό μου και τους άλλους; Ο Χριστός είναι Αυτός που μπορεί να μας παρέχει μία νέα ταυτότητα και νέες αξίες που ξεπερνάνε τα ανθρώπινα όρια και έχουν την βάση της στην αγάπη Του για μας. «Θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» είπε, και μέρος αυτής της αλήθειας είναι ότι η ταυτότητά σου δεν βασίζεται στο τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα αλλά στο ότι είσαι αγαπητός από τον Χριστό και σε καλεί να γνωρίσεις αυτήν την αγάπη που είναι ανώτερη και δυνατότερη από κάθε άλλη που μπορείς να γνωρίσεις.

 

Του Γιάννη Φαμέλη

 

By | 2019-06-04T08:20:33+00:00 June 4th, 2019|ΚΟΙΝΩΝΙΑ|0 Comments

About the Author:

Giorgos studied Biology at the University of Patras, Greece and did his Master's in Philosophy of Science at the University of Athens. He works at the pharmaceutical sector while doing his PhD in Philosophy. Giorgos is the coordinator for "Imago Dei", a place where Christians and non-Christians meet to exchange opinions about their worldview and overall perception of reality.