LOGAN

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε κατακλυστεί από ταινίες με σούπερ ήρωες και αυτό δεν το λέω σαν αρνητικό. Είναι ένα εύπεπτο, διασκεδαστικό είδος που το απολαμβάνω, αλλά λίγες απ’ αυτές τις ταινίες θα τις ξαναέβλεπα ευχαρίστως. Λίγο ο χρόνος, λίγο ο όγκος των ταινιών που θέλω να δω, δεν μου επιτρέπουν να βλέπω δεύτερη φορά μια ταινία. Κάπου κάπου όμως, βγαίνει και μία ταινία σαν το Logan που σε κάνει να δεις τις υπερηρωικές ταινίες με άλλο μάτι. Η άλλη είναι το υπερμέγιστο The Dark Knight, μία απ’ τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών, αλλά ας σταματήσω εδώ γιατί αν αρχίσω να γράφω για το TDK θα γράψω βιβλίο.

Το «Logan» λοιπόν, είναι μία σπάνια ταινία που αν και περιέχει υπερήρωες, τους παρουσιάζει όχι ως τέτοιους αλλά ως ευάλωτους, θνητούς, που κι’ αυτοί έχουν κάποτε ένα τέρμα και δεν ανασταίνονται συνέχεια. Ακόμα και το καταπληκτικό, γεμάτο θλίψη και μελαγχολία τρέιλερ, σε προετοιμάζει υπό τους ήχους του αριστουργηματικού Hurt (τόσο σαν διασκευή όσο και σαν original από τους Nine Inch Nails) , και την γεμάτη πόνο και συναίσθημα φωνή του Johnny Cash, ότι δε θα δεις μια συνηθισμένη υπερηρωική ταινία. Για την ακρίβεια, δε θα δεις καν μια υπερηρωική ταινία. Θα δεις μία μελαγχολική σπουδή πάνω στο πέρασμα του χρόνου, στον θάνατο, αλλά και στην αγάπη και την αφοσίωση. Ο Logan και ο καθηγητής Xavier, με φανερά τα σημάδια του χρόνου πάνω τους, δε θυμίζουν σε τίποτα τα περασμένα μεγαλεία, με τον Logan να δουλεύει ως οδηγός λιμουζίνας και τον Xavier να πάσχει από άνοια, ενώ απουσιάζουν παντελώς οι υπόλοιποι X-Men. Για το τελευταίο, η ταινία δεν αναφέρει πολλά, και το μόνο που λέει ο Logan σχετικά μ’ αυτό και ακούγεται και στο τρέιλερ (οπότε δεν το λες και spoiler) είναι «They’re gone now». Για όποιον θέλει να μάθει παραπάνω, η τύχη τους περιγράφεται στο Old Man Logan, το κόμικ πάνω στο οποίο βασίστηκε χαλαρά η ταινία.

Η είδηση ότι τη σκηνοθεσία ανέλαβε ξανά ο Τζέιμς Μάνγκολντ δεν μπορώ να πω ότι ενθουσίασε τους φαν, καθώς το Wolverine έτυχε χλιαρής υποδοχής, και όλοι (ανάμεσά τους κι’ εγώ) αναρωτιόμασταν για ποιο λόγο να εμπιστευτούν ξανά τον ίδιο άνθρωπο. Τελικά διαψευστήκαμε πανηγυρικά, αφού ο Μάνγκολντ μας έδωσε την πιο διαφορετική, ξεχωριστή, συγκινητική και ανθρώπινη ταινία με σούπερ ήρωα. Είναι ο Wolverine που όλοι ευελπιστούσαμε να δούμε, και ένας λόγος είναι ότι δεν προορίζεται για εφηβικό κοινό αλλά είναι R-rated. Αυτό σημαίνει ότι, επιτέλους, θα δούμε τον πραγματικό αντίκτυπο που έχουν οι λεπίδες του Wolverine.

Το τεχνικό κομμάτι της ταινίας είναι άψογο όπως και το μουσικό σκορ διά χειρός Marco Beltrami. H φωτογραφία είναι ατμοσφαιρική και αποδίδει εκπληκτικά έναν κόσμο στον οποίο δεν χωράνε πλέον οι μεταλλαγμένοι (ή μήπως όχι;). Τα πλάνα του Μάνγκολντ είναι σωστά τοποθετημένα και με όμορφες γωνίες λήψης. Τα κοστούμια είναι καταπληκτικά και απολύτως εναρμονισμένα με τον πένθιμο τόνο της ταινίας. Το ξερό και αμμώδες τοπίο του Νέου Μεξικού είναι το ιδανικό σκηνικό για το ύφος της ταινίας καθώς φέρνει στο νου εικόνες από ένα μελλοντικό κόσμο ανάλογο με αυτόν του Mad Max. Οι ερμηνείες που ξεχωρίζουν είναι αυτές του Χιού Τζάκμαν και του Πάτρικ Στιούαρτ, χωρίς να σημαίνει ότι οι υπόλοιπες είναι κακές, απλά είναι πιο τυπικές. Ο Τζάκμαν αποδίδει ένα Wolverine γερασμένο (οι πληγές δεν επουλώνονται πλέον τόσο γρήγορα), κουρασμένο, παραιτημένο,  απογοητευμένο αλλά και τσαμπουκαλεμένο όταν χρειάζεται, αν και πλέον θέλει να ζει μια ήσυχη ζωή χωρίς μπελάδες και φασαρίες. Με άλλα λόγια είναι περισσότερο Λόγκαν παρά Wolverine, καθώς θέλει να αποκοπεί από το παρελθόν του και γι’ αυτό συγκεντρώνει χρήματα για να αγοράσει ένα σκάφος. Απ’ την άλλη, η μικρή μεταλλαγμένη Wolverinα που εισβάλλει στη ζωή του, η Λάουρα, θα του ξυπνήσει έστω και απρόθυμα το πατρικό ένστικτο. Όλα αυτά τα συναισθήματα κατορθώνει να τα αποτυπώσει εκπληκτικά στο πρόσωπό του ο Τζάκμαν και να σε πείσει για πολλοστή φορά ότι γεννήθηκε για να υποδυθεί τον Wolverine. O Στιούαρτ, ως μέγας ηθοποιός που είναι και ιδανικός Xavier, μας κάνει να τον λυπηθούμε και να αναπολούμε τον παλιό εαυτό του, αλλά έχει κι’ αυτές τις στιγμές που μας υπενθυμίζει την τεράστια δύναμη που έχει. Είναι αυτή η στοργική, πατρική φιγούρα που πλέον έχει την ανάγκη του «παιδιού» του για να επιβιώσει. Παραδόξως, η ταινία προσφέρει και αρκετές χιουμοριστικές στιγμές, πολλές από τις οποίες προέρχονται από τον Στιούαρτ, και δεν σε βγάζουν από το κλίμα της αλλά είναι απόλυτα εναρμονισμένες και επιτυχημένες.

Εν κατακλείδι, το «Λόγκαν» είναι η υπερηρωική ταινία για όσους δεν τους αρέσουν οι σούπερ ήρωες. Χωρίς τη φρενήρη δράση αντίστοιχων ταινιών, εκρήξεις, καταστροφές και χαοτικά εφέ, αλλά προσγειωμένη, ρεαλιστική, ανθρώπινη και συγκινητική. Είναι μία αριστουργηματική ελεγεία που αξίζει να δείτε, ακόμα κι’ αν δεν έχετε καμία επαφή με το συγκεκριμένο είδος.

Του Γιάννη Φαμέλη

By | 2019-04-16T15:24:30+00:00 April 16th, 2019|ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ|0 Comments

About the Author:

Giorgos studied Biology at the University of Patras, Greece and did his Master's in Philosophy of Science at the University of Athens. He works at the pharmaceutical sector while doing his PhD in Philosophy. Giorgos is the coordinator for "Imago Dei", a place where Christians and non-Christians meet to exchange opinions about their worldview and overall perception of reality.