Όχι, ο τίτλος δεν περιέχει το παραμικρό ίχνος ειρωνείας. Και ο λόγος είναι ότι το πρόσφατο αριστούργημα του Christopher Nolan είναι ακριβώς αυτό: μία ιστορία που υμνεί την αγάπη και την πιστότητα. Ίσως –και όχι άδικα- ο Batman στα μάτια μας να είναι ο παρανοϊκός εκείνος εκδικητής με τα άπειρα ψυχικά τραύματα που  ξυλοφορτώνει κόσμο για να εξορκίσει το σκοτεινό παρελθόν του. Αλλά ας προσπαθήσουμε να δούμε με μια πιο προσεκτική ματιά τα στοιχεία αυτά που μάλλον δεν γίνονται άμεσα ορατά. Και αναφέρομαι στην αγάπη του Batman προς το Gotham και τους κατοίκους του, ακόμη και στην αγάπη για τους πρόωρα χαμένους γονείς του, η οποία και τροφοδοτεί τη σταυροφορία του. Ας προσέξουμε την άνευ όρων πιστή υπηρεσία του Alfred στον Bruce και τη στοργή με την οποία τον αντιμετωπίζει διαρκώς . Κι αν γυρίσετε και πείτε ‘ok, αλλά κάποια στιγμή τον εγκατέλειψε εξαιτίας των αυτοκαταστροφικών του τάσεων’, θα σας υπενθυμίσω την τελευταία σκηνή και όλα όσα αυτή υπόρρητα δηλώνει. Ας θυμηθούμε την παράλογη πίστη του Batman στην καλοσύνη που κρύβει μέσα της η Selina, παρά το γεγονός ότι η εγωιστική της στάση ήταν που τον οδήγησε στα χέρια του Bane, καθώς και την πιστότητα που η ίδια δείχνει όταν αποφασίζει να παραμείνει στο Gotham για την τελική μάχη. H διακριτική φιλία μεταξύ Batman και Gordon δεν πρέπει επίσης να περάσει απαρατήρητη,  όπως δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας και η στάση του ενάρετου ιδεολόγου Blake. Ίσως το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της ταινίας να είναι το κίνητρο πίσω από τις πράξεις του Bane, το οποίο δεν είναι άλλο από την αγάπη του προς την Thalia, κόρη του villain της πρώτης ταινίας της τριλογίας, αγάπη και πιστότητα που είναι πρόθυμος να τιμήσει –χωρίς ίχνος αμφιβολίας- μέχρι θανάτου. Αν συμφωνείτε με τα παραπάνω, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να θεωρήσουμε ότι η ταινία δεν έχει την αγάπη και την πιστότητα σαν κύριο θέμα της.

Αν είναι όντως έτσι, τότε τι πήγε στραβά στην πλοκή και πού οφείλεται όλο αυτό το χάος που κατάπιε το Gotham; Όλη αυτή η αγάπη δεν αρκεί; Η απάντηση είναι φυσικά όχι. Είναι αφελής η σκέψη ότι η αγάπη μόνη της αρκεί. Είναι θέμα χρόνου έως ότου προκύψει η ερώτηση: αγάπη προς τι και προς ποιον; Η αγάπη του Bane προς την Thalia και τους σκοπούς της όπως είδαμε είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Άρα η αγάπη από μόνη της δεν φτάνει. Πρέπει να συνοδεύεται από τον ανάλογο σκοπό ή το ανάλογο καθήκον. Πιθανή απάντηση: αγάπη προς την πόλη και το νόμο, προς το κοινό καλό (αφελής και ασαφής όρος ο τελευταίος). Ακούγεται σωστό, ίσως και να είναι κάτω από προϋποθέσεις, αλλά ας σκεφτούμε ότι α) και τα τρία προαναφερθέντα στοιχεία είναι απρόσωπα, κάτι που δημιουργεί έντονες αντιθέσεις σε μία ταινία που δίνει τόση έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις και την ομορφιά τους και β) η πόλη, ο νόμος και το κοινό καλό είναισκοποί από μόνα τους ή με τη σειρά τους υπηρετούν κάτι; Αν όχι, τι με κάνει να το πιστεύω; Γιατί να περιορίσω τη σκέψη μου σε αυτά και να μην προχωρήσω ακόμη πιο πέρα, με γεωμετρικό τρόπο, σε κάτι με το οποίο ίσως και αυτά με τη σειρά τους συνδέονται; Και γιατί να μην προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπο να διασώσουμε την ομορφιά του προσωπικού στοιχείου της αγάπης δίνοντας ταυτόχρονα τη θέση που αρμόζει στο νόμο, τηνπόλη και το κοινό καλό και διασφαλίζοντας την εύρεση ενός καθήκοντος το οποίο πράγματι θα κατευθύνει τηναγάπη με σωστό τρόπο, αντί να οδηγεί σε χάος και διαταραγμένες σχέσεις;  Κάτι τέτοιο απαιτεί εξαιρετικές ικανότητες ενορχήστρωσης, καμία αντίρρηση, αλλά αν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε την αλήθεια του υπερβατικού αλλά προσωπικού ταυτόχρονα χαρακτήρα του Χριστιανικού Θεού της αγάπης, το πρόβλημα βρίσκει τη λύση του. Και, κακά τα ψέματα, μασκοφόροι εκδικητές σπάνια εμφανίζονται στην καθημερινή μας ζωή, κι αν εμφανίζονταν συχνότερα, πάλι δεν θα προσέφεραν λύση στο άνωθι πρόβλημα. Ο Θεός όμως είναιπάντα εκεί. Πάλι καλά.

Του Γιώργου Καλαντζή